Rozdział 6.

*Perspektywa Sky*

-Gapisz się.- Z rozmyśleń wyrwał mnie rozbawiony głos Harrego.

-Huh, przepraszam. -Zawstydziłam się, no bo kurde obok mnie siedzi chyba najseksowniejszy człowiek na ziemi, z jeszcze bardziej seksownym głosem.

-Znasz moje imię, może czas żebym poznał twoje?

-Eee, tak. Znaczy, noo, mam na imię Sky. -Kurcze Sky weź się w garść. Mów normalnie.

-Aż tak na ciebie działam, że nie potrafisz się wysłowić? - Zapytał z zadziornym uśmieszkiem  chłopak.

-Co?! Ne! Jasne, że nie! Ja ciebie w ogóle nie znam! Em, a wiesz gdzie jest szkoła dla trudnej młodzieży w Londynie?- Zapytałam nadal zawstydzona, żeby jak najszybciej zmienić temat.

-A jakiś adres skarbie?

-Nie znam. I nie mów do mnie skarbie.- Burknęłam.

-Łoo. spokojnie Sky. W Londynie są dwie takie szkoły, prywatna i publiczna.

-To pewnie publiczna. - Odparłam.

Następne 30 minut drogi minęło na, w całkowitej ciszy.

-Wspomniałaś coś, że to szkoła to dla trudnej młodzieży? - odezwał się głos Harrego.

-Tak. - Powiedziałam smętnym głosem

-A co  taka niegrzeczna jesteś że rodzice cie tam wysyłali? - Spytał z tym swoim, chcąc nie chcą, musze przyznać  cudownym uśmiecham.

-N...nie.  Ale nie chce o tym gadać. Opowiesz mi coś o sobie?

-Nie za szybko na nawiązywanie przyjaźni?- Kurwa no przestań się tak szczerzyć.

-Mam kręcone włosy i zielone oczy , a i jestem seksowny. - Odezwał się głos Chłopaka.

-Ślepa nie jestem. - Odpowiedziałam na jego jakże głupią wypowiedź.

-Oh, czyli uważasz że jestem seksowny? - Znowu ten uśmiech..

-Zamknij się.

W odpowiedzi dostałam donośny śmiech Harrego. W samochodzie zapadła niezręczna cisza.

- Więc...co z tą trudną młodzieżą?- zapytał poruszając brwiami.  A ja westchnęłam poirytowana.

-Serio nie powinieneś się tym interesować- warknęłam nie odrywając wzroku od widoku za oknem.

-Nie unoś się, chciałem dowiedzieć się czegoś o wandalu którego podwożę.- Powiedział śmiejąc się.

- Nic ci o sobie nie powiem. - odparłam.

- Dlaczego?- zapytał się z poważnym wyrazem twarzy, uuu czyżbym zaczęłam go denerwować.

- Nie znam cię więc nie mogę mieć do ciebie zaufania co nie? -powiedziałam  wpatrując się w niego.

- A więc nie ufasz mi, dlatego weszłaś do mojego auta?- zapytał, nie odrywając ode mnie oczu.

- I tak moje życie jest zjebane, więc ty i tak nie możesz pogorszyć mojej obecnej sytuacji.

-Masz 17 lat i moim skromnym zdaniem nie powinnaś wsiadać do auta obcych ludzi, i gówno mnie to obchodzi ile w życiu przeszłaś. - powiedział z pogardą, a mi się chciało ryczeć.

-16.- powiedziałam cicho, ale wydaje mi się że usłyszał.

-Co?- zapytał

- Mam 16 lat, postarzyłeś mnie o rok, dzięki.- powiedziałam. A on się zaśmiał. CO za piękny dźwięk.

- Zaraz będziemy na miejscu, możesz już odpinać pas.- poinformował mnie.

- Nie zapinam pasów w samochodzie.- powiedziałam zerkając za okno.

- Czemu? To bardzo nieodpowiedzialne, nie uważasz?- zapytał.

- Nie wiesz ile bym dała, za to aby teraz umrzeć.- odpowiedziałam obojętnie. A on spojrzał na mnie zaskoczony.

- Czekaj czy ty próbowałaś powiedzieć że jestem złym kierowcą?- powiedział, a ja zaczęłam się śmiać.

- Absolutnie, ej to chyba tutaj.- wskazałam palcem na budynek za oknem. A on zaparkował.

- Jesteśmy na miejscu mam nadzieje, że podróż się podobała.- uśmiechną się do mnie szeroko.

- Tak dziękuję, ci bardzo nie wiem co bym bez ciebie zrobiła.- podziękowałam mu.

-Cała przyjemność po mojej stronie i polecam się na przyszłość.- po jego słowach wysiadłam z samochodu, i pomachałam mu na pożegnanie. Harry odpalił samochód i szybko odjechał.

- Kurwa, tu jesteś ej i kto cię podwiózł?- odwróciłam się i napotkałam spojrzenie Polly. Przytuliłyśmy się i dołączyliśmy do reszty grupy.

-Ej dobra jak już wszyscy jesteśmy to możemy iść na te jebane zajęcia- powiedział Victor, wskazując na drzwi. Szliśmy w skupieniu szukając sali numer 129. Popatrzeliśmy na wielkie drzwi od naszej sali.

- Proponuje, żeby ktoś zapukał.- powiedziała Tiffany, zerkając na Justina.

-Co? Czemu ja? Andre pukaj.- wskazał na chłopaka a ten się zaśmiał.

-Coś cię boli palancie.- odgryzł się i jeszcze bardziej odsunął od drzwi.

-Boże ja to zrobię powiedział Claudia- poczym zapukała w wielkie mahoniowe drzwi. No to zaczynamy, pomyślałam.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Mega, mega przepraszamy, że rozdział  jest po tak długim czasie. Miałyśmy sprawy rodzinne, szpitale i ogółem brak czasu. Od teraz rozdziały będą pojawiać się o wieeele częściej i jeszcze raz przepraszamy. Co najdziwniejsze co dziennie jest dużo nowych wyświetleń. Komentarzy jeszcze nie, ale od czegoś trzeba zacząć. Więc za wyświetlenia dziękujemy i jeszcze raz przepraszamy. Łoo, ale się rozpisałyśmy :)) Do następnego rozdziału. 

Czytasz= Komentujesz